?
VoedselallergieDe oudersDe kinderartsenDe diƫtistenReceptenDe pers overBoek bestellen
Kinderen en voedselallergie


De ouders

In ‘Kinderen en voedselallergie’ vertellen 20 ouders openhartig over hun ervaringen met voedselallergie en/of coeliakie. De verhalen gaan in op hoe en wanneer de allergie bij hun kind(eren) ontstond, welke medische weg de ouders bewandeld hebben, of ze het alternatieve circuit benaderd hebben, wat de impact van de allergie is op het kind en zijn omgeving, hoe medewerkers van het kinderdagverblijf, de crèche of school er mee omgaan, hoe de ouder er mee omgaat, hoe familie en vrienden op het dieet van het kind reageren, hoe de ouders het aanpakken in vakanties en op kinderfeestjes, waar ze hun vervangende voedingsmiddelen vinden en ga zo maar door. Tot slot van elk interview geeft de ouder(s) persoonlijke tips over bijvoorbeeld handige websites, winkels, voedingsmiddelen of andere producten die in zijn zoektocht naar boven zijn gekomen.

 

Fragmenten uit interviews:

 

 

‘Het eerste half jaar na de geboorte van mijn zoon heb ik borstvoeding gegeven en was er nog niets aan de hand. Omdat ik daarna weer ging werken, ben ik met flesvoeding gestart. Direct na het eerste flesje was er al een allergische reactie zichtbaar. Mijn zoontje kreeg jeuk en krabde zich in zijn gezicht en op zijn armen net zo lang totdat zijn huid openlag. Het kind raakte hoe langer hoe meer overstuur en sliep niet meer, en ik daardoor dus ook niet. Ik probeerde van alles om hem rustig te krijgen. Zo nam ik hem bij me in bed, zette de wieg in mijn slaapkamer, deed washandjes om zijn handjes zodat hij niet meer zou kunnen krabben, maar niets hielp.’

 

 

‘Toen onze zoon voor het eerst naar de basisschool ging, vond ik het moeilijk hem ‘los te laten’. Ik had tot dan toe nog de controle gehad over zijn voeding en nu zou ik er niet altijd meer bij zijn. Zeker met traktaties en feestjes was dat lastig. Gelukkig werkte ik zelf op de school waar hij naar toe ging. Ik heb er de EpiPen uitgelegd in een vergadering en ook aan de ouders van klasgenootjes heb ik verteld over zijn allergieën. Ik denk dat juist door normaal te doen en open te zijn naar anderen, we altijd veel begrip hebben gekregen voor de situatie. Al zag ik soms mensen wel eens verwonderd kijken als ik bijvoorbeeld lepeltjes nog een keer extra keer omspoelde. Mijn man en ik zijn altijd heel voorzichtig geweest, dat is in de ogen van anderen misschien overdreven.’

 

 

‘Nadat duidelijk was geworden dat Maxim een zware allergie had, wilde de eigenaar van het gastouderbureau waar onze zoontjes zaten, Maxim eigenlijk liever niet meer hebben. Hij zei dat hij bang was dat we hem aansprakelijk zouden stellen, mocht Maxim weer een dergelijke reactie krijgen. Ook al hadden we hem verzekerd dat dit niet het geval zou zijn. Hij vond dat onze zoon maar naar een speciale opvang voor zieke kinderen moest.’